Ik vind het doodeng om deze blog te schrijven, maar ik heb besloten het toch te doen. Ik schaam me niet meer voor hoe ik ben en wil mijn verhaal graag delen met anderen. Lange tijd heb ik het gevoel dat ik op meiden viel voor mezelf verstopt. Ik hoopte dat het een fase was en dat het vanzelf over ging. Om dit voor mezelf te bewijzen, nam ik het ene vriendje na de andere, waar ik na een paar weken al niet meer ‘verliefd’ op was. Ik nam vriendjes om het gevoel te verstoppen. 

Het gevoel dat ik misschien wel eens op meiden kon vallen, begon al vroeg. Toen ik een jaar of 9 was, had ik een documantaire gezien over een homostel. Dit hield me erg bezig, ik dacht telkens: wat als ik ook zo ben, wat als ik op vrouwen val? Het leek me verschrikkelijk, ik dacht dat m’n leven dan verpest zou zijn. Ik was bang voor de reacties van anderen, bang om anders te zijn. Zelf had ik totaal geen moeite met twee vrouwen of mannen die een relatie hadden. Het was de buitenwereld waar ik bang voor was. Toen ik dit alles dacht, was ik pas negen.

Toen ik een jaar of 14 was, merkte ik dat ik steeds naar vrouwen keek. Mannen waren wel knap of aantrekkelijk maar echt veel had ik niet met ze. Vriendinnen kregen vriendjes of praatten over jongens die ze knap vonden. Ik knikte maar mee en zei dat die desbetreffende jongen inderdaad ontzettend knap was. Eigenlijk vond ik vrouwen interessanter. Ik hield mezelf voor dat ik dit deed om me met hen te vergelijken. In die tijd had ik het heel erg moeilijk met mezelf, ik rommelde met m’n gewicht en uiteindelijk heb ik ook anorexia gekregen.

gastblog vriendjes

Achteraf denk ik dat dit mede kwam omdat ik mezelf niet accepteerde, ook op het gebied van de liefde en dat ik het moeilijk vond om hier over te praten. Ik zocht een uitweg voor mezelf en voor mijn gevoelens. Die vond ik niet, dus onderdrukte ik mijn gevoelens met het niet eten en veel sporten, zodat ik niks meer hoefde te voelen, zodat ik me nog maar druk hoefde te maken om één ding; eten of eigenlijk niet eten. Tijdens de periode dat ik herstelde en gesprekken had met een psychologe kwamen mijn gevoelens voor vrouwen weer boven. Dit heb ik haar nooit verteld. Ik was er nog niet klaar voor om mijn gevoel met anderen te delen.

In plaats van mijn gevoel te ontdekken of erover te praten, ging ik me focussen op jongens. Dit deed ik vooral om voor mezelf de gedachte te verstoppen dat ik misschien op vrouwen viel. Ik hield mezelf voor dat ik weer eens op een jongen verliefd was geworden, als die jongen een keer aardig tegen me deed. Ik heb toen ook met een aantal jongens verkering gehad. Zij wilden steeds zoenen, hand in hand lopen of knuffelen. Ik onderging dit, maar uit mezelf had ik hier niet echt behoefte aan. Dit ging zo een tijdje door.

In de zomer van 2015 kwam een vriendin van mij uit de kast als ‘bi’. Al mijn vriendinnen reageerden hier super positief op en niemand vond het raar. Toen kwam bij mij het besef dat het ook niet raar was en dat er niets mis mee is, dat mijn leven niet verpest is als ik op vrouwen val. De hele zomer heb ik hier over na gedacht en mede door mensen zoals Scarlet en Joyce heb ik mezelf kunnen accepteren. Een paar maanden later ben ik bij mijn vriendinnen uit de kast gekomen. En niet veel later ook bij mijn ouders. Dit was echt heel moeilijk, ik was bang voor hun reactie. Maar gelukkig reageerden ze heel erg positief.

Gastblog vriendjes

Toen ik mezelf eindelijk geaccepteerd had was ik eigenlijk wel klaar om een keer te daten met een meisje. Om te ervaren hoe het zou zijn met een meisje, en om voor mezelf de bevesteging te vinden dat ik echt op meiden val. Ik ben toen gaan tinderen en na een paar weken kwam ik J. tegen. Sindsdien heb ik geweldige gesprekken met haar en in december hebben we voor het eerst afgesproken. De bevestiging heb ik gevonden. Ik ben voor het eerst in mijn leven echt verliefd. 11 januari 2016 begon onze prille relatie, die hopelijk nog heel lang gaat duren.

Nu ik mezelf geaccepteerd heb, kan ik eindelijk het gevoel toe laten dat ik op meiden val. Het accepteren van mezelf heeft me ontzettend veel gebracht. Ik begrijp mezelf eindelijk, ik ben vrolijker en ben me meer bewust van bepaalde dingen. Het was een lange weg, maar ik ben blij met waar ik nu ben. Ik denk niet dat ik zover was gekomen als ik niet over die drempel was gestapt. Toen ik over de drempel was kon ik erover praten met mensen. Zonder deze mensen was ik nog lang niet hier.

Ik wil iedereen die twijfelt over zijn of haar geaardheid meegeven dat dit absoluut niet raar is en dat je er vanzelf achter komt op wie of wat je valt. Geef het tijd en je komt er wel uit. Laat het gevoel toe en probeer te ontdekken wat het is. Wees niet bang om erover te praten met mensen, zelfs niet als je bang bent dat je later weer terug de kast in moet. Zelfs als dat gebeurt, heb je een hele hoop geleerd over jezelf. Wees trots op wie je bent!

Liefs Marloes ♥


Zou jij ook een gastblog voor ikVrouwvanJou willen schrijven? Dit mag gaan over alles rondom lesbisch zijn. Denk bijvoorbeeld aan jouw coming out, jouw geloof, lesbische ouders of kinderwens. Mail ons gerust even op ikvrouwvanjou@gmail.com.  Verder praten over dit onderwerp of gewoon zin om een potje te kletsen? Meld je dan aan op ons forum.